De Geboorte Afdrukken E-mail
Geschreven door Fengo   
donderdag, 11 oktober 2018 09:51

Het Verhaal werd geboren in het holst van de nacht. De volle Maan scheen, ik voelde me eenzamer dan ooit te voren. Ik wenste dat ik nooit was geboren. Ik huilde en sloeg met mijn vuisten op de grond. Een onweer braste los, een storm van woede en haat, maar ook licht en bliksemflitsen kwamen met de wind mijn huis binnen gevlogen. Zij troffen mij in mijn hart. De duivel lachte en nam me mee op een nachtmerrie, hij nam me mee en liet mij de poort van de dood zien. Hij vertelde mij dat er achter deze poort een paradijs was met duizenden naakte vrouwen die al mijn wensen zouden vervullen. Ik keek door de poort die eigenlijk een spiegel was en zag mezelf, maar wie was ik?

Ik kwam weer tot bewustzijn, ik lag op de grond voor mijn tafel. Ik voelde de elektriciteit door mijn lichaam stromen, mijn haren waren verbrand en ik zag bijna niets meer, alleen de vloer en een zee van vlammen die wel uit mijn eigen ogen leek te stromen. Toen hoorde ik een hemels gezang en een Witte Uil zette zich op de tafel en begon met spreken terwijl het vuur onder de Tafel oplaaide.

Lilith en Raziel spreken

Ik ben de heerseres der Namen. Ik ben de Smaragdgroene Keizerin en mijn Naam is Lilith. Ik ben de Godin die in de Gehangene en in de Kluizenaar verborgen zit.

Toen Lilith dit gezegd had stond aartsengel Raziel op uit zijn assen en ging als een vuurvogel met de uil op de ronde tafel zitten waarna hij begon met Toneelspelen.

Ik ben de prins van de rivier. Mijn voeten staan niet op de grond en mijn hoofd is niet omringd door lucht maar door water. Ik ben de vis der vissen. En net zoals de naam der namen een raadsel. Totdat hij zal komen om ons van het water te bevrijden. Laat de Chaos van dit verhaal iedereen leiden naar zijn eigen begrip. Want net zoals het leven is dit verhaal een opname van nu momenten die elkaar opvolgen, veranderen en weer terug komen, een cirkel van tegenstrijdigheden die gemaakt is om te beminnen en één mee te worden. Iedereen is anders, laat dit anders zijn liefde zijn en een kunst. Laten wij vrij zijn van oordeel, van angst en van schaamte.

Hail Ohos Nomolos en de SSS schreeuwde de Dokter

Daarna begon hij te zingen, niemand had gedacht dat de duivel ooit zou zingen en zijn toren verlaten. Maar dat deed hij. Hij opende de poort van zijn toren en reed naar buiten op zijn zwaarte paard. Hij voelde de krachten van de zilveren manen in zijn handen en wist dat hij de juiste zet ging doen. Fengo schrok toen de dokter het zwarte paard op het toneel liet verschijnen. Hij had haar zilveren manen als koorden in zijn handen. Het paard rende rond hem heen in één en de zelfde geometrische figuur. Wat had dit voor zin, wat probeerde hij te bereiken? Ik zag dat Fengo zeer diep nadacht en zijn wenkbrauwen fronste vooraleer hij een kleine witte pion verplaatste. De pion bedreigde het zwarte paard van de Dokter. Maar hij had geen schrik en ging als een krankzinnige verder met het zingen van zijn Nieuwe Naam. De afgrond rond ons heen werd gevuld door een stem die zijn eigen naam herhaalde en weer omdraaide om een nameloos gezang van overwinning en naargeestigheid voor te brengen. Zijn stem probeerde al mijn aandacht af te leiden. Ik hoorde enkel nog zijn naam en het gezang in het niets. (alleen en naamloos)

Hier en Nu, 19/11/2010

Ik lag heerlijk te slapen. Ik was bij mijn ouders, mijn moeder probeerde mij verschillende keren wakker te maken. Ik werd pas wakker toen zij weg was. Spijtig dat ik nog steeds de liefde en de zin niet had om op te staan. Ik had rust nodig, anders werd ik gek. Het is daarom dat ik naar mijn ouders was gegaan.

In mijn huis in de heuvels hadden sluiers van eenzame krankzinnigheid mij bijna meegenomen naar het einde der dingen. Ik had al mijn zwaarden boven gehaald en deze in mezelf gestoken. Ik verwonde mezelf met zwaarden uit het verleden en stak het zwaard van de toekomst door mijn hart. Ik kon niet slapen met al die zwaarden die mijn geest pijnigden. Gedachten over zelfvernietiging scheurden mijn hart en de drie godinnen van de roze zon huilden als wolven voor de maan. Zeemeerminnen verdronken in het water van de zee die met giftige golven door mijn lichaam stroomde.

Ik sliep niet of veel te lang. Ik at niets of veel te veel. Ik huilde of verstopte mij al snikkend achter de bladzijden van een boek. Wat was er gebeurt? Waarom wilde ik wederom sterven, waarom keek ik wederom vol schaamte naar mezelf en wilde ik al mijn eigen projecten vernietigen. Waarom vernietigde ik mezelf. Waarom verlangde ik enkel nog naar het niets waar zelfs volledige chaos een rustige stroom van genot werd? Was het niets een stroom? Dan was het niets iets? Vragen over woorden die niet bestaan terwijl de wereld om mij heen vergaat en ik zelf met deze wereld. Zoveel redenen om de zoektocht naar het niets waar ik zoveel van houd te stoppen.

De oppositie werd sterker en sterker

Dokter Soholiah had het hierbij graag gelaten want hij was nu de heer en meester in mijn onderbewuste en was dat misschien altijd al geweest. Maar hij was niet echt slecht, dat had hij in de loop van het verhaal wel bewezen. Hij was een ridder die vocht met zijn eigen draak en op zoek was naar zijn eigen liefde.

Hield Soholiah nog wel van zijn eigen? Als dat niet zo was dan was zijn gedrag een leugen? Maar wat was een leugen en wat was de waarheid wanneer de betekenis van de woorden steeds weer anders begrepen kon worden? Gedachten die afdrijven in cirkels over het water van de geest. Maar waar draait het om, wat is het middelpunt. Goed en slecht kunnen nooit het middelpunt zijn enkel een vergelijking. Waar licht de Waarheid dan? Ik zie enkel een vraagteken in het Midden. Ja de vraag is alles waar het om draait. En alles is waar. Reken maar uit, vermenigvuldig u of trek af. Verdelen kan ook maar de vraag zal altijd blijven.

Ik kwam er zo langzaam achter dat ik hier in het hoofdstuk van de Maan niet veel wijzer ging worden. Ik wist dat alles van de Maan kwam en dat deze sfeer het dichtste bij ons lag. Maar ik wist ook dat ik mij even goed kon vergissen, omdat ik alles ondersteboven zag. Ik hing ondersteboven in mijn eigen Boek en mijn gedachten en dromen, mijn angsten en demonen begonnen tot leven te komen.

Het meer van minder glinsterde in het licht van de zilveren maan, wegen van licht openden zich in de hemel als de kaarten van een Magische Tarot Spel. Ik probeerde orde te schepen in het meer van minder maar dat lukte niet. Het meer van minder was als de hemel en het water en toch waren zij te samen een zwevend niets van lucht en vuur. De stromen waren als wegen op de kaart van mijn onderbewuste. Ik probeerde om een patroon te scheppen in mijn dromen. Samen met Kabbalistische kaboutertjes en de letterfeeën stormde ik als een zee van begrippen door het boek en probeerde om mijn symbolen levend te maken. Ik vroeg de hulp van Genieën om mijn theater goed te organiseren.

Hoe is het weer in het theater?

Welkom in het theater van de Letterfee, leer opnieuw spelen want Ellen wilt zich vermenigvuldigen met kronkelende slangen. Ellen lange slangen voor Iedereen. Bemin de letters of zij zullen jouw beminnen. Ha ha ha gilden de dames van de SSS waarna ze in lachen uitbarsten. Zij hadden hun letters gehoord en wisten dat Els Als was.

Wie was Als, wij zijn Als, wat is Als (zeiden zij). Jullie zijn vals (zei ik).

Neen wij zijn een wals en willen dansen, zeiden zij waarna zij begonnen dansten op de Maan en weigerden verder informatie door te geven.

Zij dansten en zongen niets, een niets dat ze zelf verzonnen hadden. Zij zongen niet maar hun lippen bewogen en een landschap van rozen opende de weg naar heerlijkheid. De heerlijke overweldiging, de alles vernietigende stoten der vereniging die alle gedachten en woorden terug dreef in het meer van niets.

Ik keek naar de meerminnen in de lucht, zij glinsterden als sterren en openden hun poorten als ogen naar andere dimensies. Toen zag ik de Keizer. Zijn beeld vervulde het universum. Ik keek in zijn oog en vertrok naar Jupiter.

Wederom in het kasteel van de zwarte dame

Ik was vrij, ik zat niet meer vastgebonden op het elfenbed. Na meerdere malen wakker worden begon ik haar beetje bij beetje te vertrouwen. Doch de grootste reden dat ik in zee was gegaan met haar was Satinne.

De Lelie was stil en zo doorzichtig als de maneschijn. Wit was haar jurk van tranen en liefde de nectar van haar drank die zonder voorwaarden en zonder oordeel was.

Satinne was voor mij als een vuur, als een verlangen en Lilly was de lucifer die dit vuur had aangestoken. Lilly was de Natuur, en Satinne het verlangen naar deze Natuur

Zij waren de les en de lens waardoor ik naar mezelf kon kijken. Alles had twee kanten, twee polen, dag en nacht, licht en donker. Ik wist niet echt zo goed meer op welke pool ik zat. Ik was bezig met de Engelenkrachten maar het waren de Lucifers die het vuur brachten.

Waarom verlangde ik nog steeds naar het spelen met Lucifers, waarom verlangde ik nog steeds naar de lessen van deze heerlijke meesteressen?

 

 

Share
 
SEO by Artio